ترس مرگ ...

بازم شب شد ، تنهایی تو اکثر شبهام باهام روبه رو میشه

اطرافم رو احاطه میکنه و درونم رو سیاه

ترسم بیشتر میشه ، تنهاییم بیشتر میشه ، تاریکی هام بیشتر میشه

بدتر از همهٔ اینا انگار شبا یکی تو خواب تکونم میده ،

چشمم رو باز میکنم ، با هر تپش قلبم ترس مرگی رو

حس میکنم که حتی تصورش رو هم نمیشه کرد ...

انگار از درون یکی تکونم میده و در یه لحظه غافلگیرم میکنه

سعی میکنم تا چشمم رو باز کنم و یه چراغی روشن کنم ،

دنبال یه صدا ، یه دست و یه گرمایی میگردم تا آروم بشم

تا برای زندگی یه انگیزهای داشته باشم .

ترس مثل یه مرگه خاموش میمونه توام با عرق سرد ،

انقدر این شبا بی انتهاست و بی شمار شده برام که

شدم یه آدم شب زده .

شبهایی پر از ابهام و تکرار ...

پ . ن :

امشب دوباره خسته به تو فکر میکنم

امشب دوباره جدول بغرنج حل نشد

سهم تنهایی من...