چند تا عکس ...

چند تا عکس از اون دور دورا ،

پر از لامپهای سبز و پرچمهای سیاه

انگار یکی چنگ میزنه به قلبم ، میسوزه خیلی میسوزه ...

صدای فرستندهٔ عکسها رو میشنوم که داره تو عکس ها

با من جیغ بنفش میکشه .

بازم خاطره ، این لعنتی دردِ آور رهام نمیکنه

اگه آدما رو سرطان میکشه منو خاطرهها هر ثانیه میکشن ،

مدام تو سرم تاب تاب عباسی بازی میکنن ...

مغزم غیره قابل کنترل ، شده به سلیقه خودش

انتخاب میکنه که الان کدوم یکی رو به خاطرم بیاره ،

هیچ نمیدونه که هر کدومشون یه جور دردِ دارن

که دردِ هیچ کدوم شبیه اون یکی نیست ، عمیق و عمیق تر ...

به یکی از عکسها خیره شدم ، این ماشین چقدر آشناست ،

به این مربع کوچیک که نگاه میکنم یادم میاد که روی

سانتی متر به سانتی متره زمینِ توی عکس رو راه رفتم ،

هر میلی مترش برام خاطره س .

هنوز اون وسطا ، تو همون خیابون اون دختر بچه ی مو لختهِ

شیطون داره دوچرخه سواری میکنه .

قبل از اون چراغ راهنما تلخترین حادثه رو یادم میاره ،

گلوله میشه تو گلوم و بغض میشه میباره ، اونجا بود که دیگه

ندیدمت کوچیکه نازنینم ، اوففف ...

اون طرف تر ، همون جا ، اون شیرینی فروشی تو رو یادم میاره

فکر نکنی فراموشت کردم ، هنوز عصا به دست میای بیرون و

چند تا بستنی سنتی ، از اون نونی هاش که پر از خامه س و

من دوست دارم تو دستته ، منم ذوق مرگ این طرف خیابون

منتظره یه محالم ...

حالا دارم یه بند به مامان غر میزنم که نه شب شد

بریم هیئت سر کوچه ، دیر شد ، میخوام صدای غمگینه

اون فلوت بپیچه تو گوشم و با هر ضربهٔ اون طبل بزرگه

قلبم بلرزه .

بیرون عکسم ، نشستم این دور دورا و پک محکم میزنم

به سیگارم و قلمبه قلمبه اشک میریزم ...

ممنونم ازت به خاطره عکسها ، همین که به

یادم بودی چه دور چه نزدیک ...

رفیقم کجایی ، دقیقا کجایی !

سهم تنهایی من...